Nieuws
Bestaat er zoiets als discriminatie ten opzichte van personen die leven met hiv/aids binnen de homogemeenschap?
Ik ben van mening van wel, maar als ik dit uitspreek springt men vaak in de verdedigingsmodus en krijg ik reacties die in het teken staan van ontkenning of onbegrip. Veel LHBT kijken liever door hun roze bril en kunnen er niet bij dat er zoiets bestaat als discriminatie of uitsluiting binnen de homogemeenschap.
Begin jaren 90 woonde ik in Amsterdam Zuid Oost. Er hing toen een sfeer van angst, roddel en sensatie binnen de Surinaamse-Antilliaanse LHBT gemeenschap. Er werd me vaak verteld of gevraagd “heb je het al gehoord? Die en die persoon hebben ‘het’ ook en zijn ziek” of “heb je al gehoord wie aan Aids is overleden”. De personen waarover het ging vonden vaak geen ondersteuning vanuit de gemeenschap. Ze kregen te maken met angstprojecties van anderen. Er bestonden in die tijd nog veel waanideeën over hoe een hiv infectie plaats kon vinden. Dit ging gepaard met veel hysterisch en aanhoudend geroddel over mensen die leefden met Hiv/Aids en bijvoorbeeld hun leefstijl, hun relaties en normen of waarden. Personen die leefden met Hiv/Aids werden bestempeld als mensen met promiscue gedrag, prostituees of druggebruikers die op een of andere manier hun leven met Hiv/Aids aan hun eigen gedrag te danken hadden.
Ik heb altijd veel vrienden opgevangen en mijn huis zat altijd vol met vrienden. Na mijn diagnose werd mijn vriendenkring steeds kleiner en nu jaren later kan ik mijn vrienden op 1 hand tellen. Al ver voordat ik in 1996 mijn Aids diagnose kreeg werd er vele malen gezegd dat ik ook seropositief zou wezen en ik ben spreekwoordelijk zelfs een paar keer dood verklaard.
Nadat ik de diagnose kreeg was ik een lange periode erg down, maar probeerde ondertussen mijn vrijwilligerswerk bij Strange Fruit in het pand van COC Amsterdam voort te zetten. In de vrijwilligersruimte werd ik geconfronteerd met een vrijwilliger die stelde “zo, nou ben je niet zo mondig en sterk meer”. Ik heb hier op dat moment volgens mij niet op gereageerd, maar dat was een van de momenten waarop ik met mijn neus gedrukt werd op hoe kwetsbaar ik op dat moment was. In diezelfde periode en nog lang daarna was ik barcoördinator bij een activiteit die was begonnen als trommelgroep en uitgelopen was op een wekelijkse discoavond. Ik had op dat moment een relatie met een Portugese jongen waarvan veel personen dachten dat hij van Arabische afkomst was. Deze jongen is vele malen benaderd door LHBT uit deze doelgroep met vragen en stellingen als “waarom woon je bij die ‘neger’ – je bent een van ons kom bij ons wonen”, “weet je niet dat hij Aids heeft, straks word jij ook ziek”. Het is ze uiteindelijk niet gelukt om tussen ons in te komen, voornamelijk omdat ik altijd eerlijk tegenover hem was geweest en hij precies wist hoe het zat met mij. Veel later heb ik ook nog een Afghaanse vriend ontmoet op zo’n disco avond. Nog voordat ik de kans kreeg om hem zelf te vertellen over mijn hiv-status, werd dat hem medegedeeld bij de eerst mogelijke gelegenheid terwijl ik aan het werk was achter de bar. Het geroddel heeft voor veel problemen in onze relatie gezorgd. Dit was met name ook omdat hij van Afghaanse afkomst was en de Arabische groep daardoor meer vat op hem had en druk kon uitoefenen.
Ik ben jarenlang vaste klant geweest bij Casa Maria aan de Warmoestraat in Amsterdam. Ook hier werd veel over mij gesproken omdat twee van mijn ex-partners, ook vaste klanten bij Casa Maria, waren overleden. Veel van mijn relaties zijn hierdoor ontwricht en op een gegeven moment werd het steeds moeilijker om contact te maken en een relatie op te kunnen bouwen. Op een gegeven moment werd de Reality bar geopend aan de Martelaarsgracht. Ik kwam daar graag en had het gevoel dat ik met mijn aanwezigheid en consumptie de opbouw van een Surinaams LHBT initiatief ondersteunde. Een goede vriend van mij had toen net gehoord dat hij seropositief was en kon er niet mee omgaan. Hij kwam op straat te staan en kon zelf niet bij zijn familie terecht omdat die streng gelovig waren en zijn leefstijl veroordeelden. In feite kon hij alleen terecht bij de Reality bar om enige aansluiting te vinden. Hij zat daar hele dagen en at er zelfs zijn maaltijden. Er werd door de eigenaar over hem geroddeld terwijl hij in de zaak was. Deze persoon is uiteindelijk weggekwijnd in het Flevohuis en daar veel te vroeg voor zijn tijd overleden. Toen de Reality bar verhuisde naar de Reguliersdwarsstraat kwam ik daar ook omdat het zo’n beetje de enige Surinaamse-Antilliaanse gelegenheid voor LHBT was. Ik leerde daar een Tsjechische jongen kennen waarmee ik erg leuk contact had en het gevoel dat er iets moois uit voort kon komen. Toen ik een keer even naar de toilet was heeft de eigenaar aan de jongen verteld dat ik Aids had. De jongen kon hier niet mee omgaan en verbrak het contact. Pas vele maanden later vertelde hij mij waarom. Aan de ene kant denk ik van ik hoef jou niet in mijn leven, maar het geroddel had mij bespaard mogen blijven. Ik vond het met name ook kwalijk dat een eigenaar / barman van de enige aangelegenheid voor Surinaamse-Antilliaanse LHBT zijn positie misbruikte om personen die leven met Hiv/Aids het leven zuur te maken in plaats van bijvoorbeeld een veilige plek te wezen. Zo ongeveer in dezelfde periode had er een hele jonge homo (14) zich bij Strange Fruit aangemeld waarmee ik nauw contact had in verband met zijn begeleiding. Van de een op de andere dag kwam de jongen niet meer opdagen en kwam zijn leven weer overhoop te liggen. Toen hij na enkele maanden weer contact met Strange Fruit opnam, kreeg ik te horen dat de eigenaar/barman van de Reality bar met hem naar bed was geweest, maar dat hij daarvoor eerst ondervraagd is in de zin van “Heb je seks gehad met Jerry – Jerry heeft Aids en is op sterven na dood – als je seks hebt gehad met Jerry heb jij ook Aids”. Is een condoom gebruiken niet veel efficiënter denk ik dan? Tot op dat punt had deze barman zich nou al een paar keer met mijn leven bemoeit en mijn relaties verziekt, maar nooit op de man af aan mij gevraagd als ik nou wel of niet seropositief was. Ik heb hem hiermee geconfronteerd wat uitgelopen is op een flinke ruzie en ik mag ondertussen volgens mij al langer als 13 of 14 jaar de Reality bar niet in in een poging mij nog meer te isoleren van mijn doelgroep.
Dit zijn maar enkele voorbeelden uit mijn eigen leven die ik noem. Ook in deze tijd is er nog steeds sprake van uitsluiting, isolement, discriminatie en geroddel binnen de LHBT gemeenschap. Het is soms moeilijk om er een vinger op na te leggen en je kunt het heel makkelijk ontkennen, maar het maakt ons als LHBT gemeenschap sterker als we ook onze mindere kanten en fouten erkennen en hand in eigen boezem durven te steken.
Er zijn gelukkig ook heel veel positieve ontwikkelingen en vooruitgang te melden en dat weet ik heel goed. Maar ik wilde eens duidelijk maken dat er binnen LHBT gemeenschap ook gediscrimineerd wordt ten opzichte van LHBT die leven met Hiv/Aids en wij met zijn allen onze kop daarvoor niet in het zand mogen steken. Pas als we erkennen dat het fout zit kunnen we er als gemeenschap concreets iets aan doen.
Ik ben van mening van wel, maar als ik dit uitspreek springt men vaak in de verdedigingsmodus en krijg ik reacties die in het teken staan van ontkenning of onbegrip. Veel LHBT kijken liever door hun roze bril en kunnen er niet bij dat er zoiets bestaat als discriminatie of uitsluiting binnen de homogemeenschap.
Begin jaren 90 woonde ik in Amsterdam Zuid Oost. Er hing toen een sfeer van angst, roddel en sensatie binnen de Surinaamse-Antilliaanse LHBT gemeenschap. Er werd me vaak verteld of gevraagd “heb je het al gehoord? Die en die persoon hebben ‘het’ ook en zijn ziek” of “heb je al gehoord wie aan Aids is overleden”. De personen waarover het ging vonden vaak geen ondersteuning vanuit de gemeenschap. Ze kregen te maken met angstprojecties van anderen. Er bestonden in die tijd nog veel waanideeën over hoe een hiv infectie plaats kon vinden. Dit ging gepaard met veel hysterisch en aanhoudend geroddel over mensen die leefden met Hiv/Aids en bijvoorbeeld hun leefstijl, hun relaties en normen of waarden. Personen die leefden met Hiv/Aids werden bestempeld als mensen met promiscue gedrag, prostituees of druggebruikers die op een of andere manier hun leven met Hiv/Aids aan hun eigen gedrag te danken hadden.
Ik heb altijd veel vrienden opgevangen en mijn huis zat altijd vol met vrienden. Na mijn diagnose werd mijn vriendenkring steeds kleiner en nu jaren later kan ik mijn vrienden op 1 hand tellen. Al ver voordat ik in 1996 mijn Aids diagnose kreeg werd er vele malen gezegd dat ik ook seropositief zou wezen en ik ben spreekwoordelijk zelfs een paar keer dood verklaard.
Nadat ik de diagnose kreeg was ik een lange periode erg down, maar probeerde ondertussen mijn vrijwilligerswerk bij Strange Fruit in het pand van COC Amsterdam voort te zetten. In de vrijwilligersruimte werd ik geconfronteerd met een vrijwilliger die stelde “zo, nou ben je niet zo mondig en sterk meer”. Ik heb hier op dat moment volgens mij niet op gereageerd, maar dat was een van de momenten waarop ik met mijn neus gedrukt werd op hoe kwetsbaar ik op dat moment was. In diezelfde periode en nog lang daarna was ik barcoördinator bij een activiteit die was begonnen als trommelgroep en uitgelopen was op een wekelijkse discoavond. Ik had op dat moment een relatie met een Portugese jongen waarvan veel personen dachten dat hij van Arabische afkomst was. Deze jongen is vele malen benaderd door LHBT uit deze doelgroep met vragen en stellingen als “waarom woon je bij die ‘neger’ – je bent een van ons kom bij ons wonen”, “weet je niet dat hij Aids heeft, straks word jij ook ziek”. Het is ze uiteindelijk niet gelukt om tussen ons in te komen, voornamelijk omdat ik altijd eerlijk tegenover hem was geweest en hij precies wist hoe het zat met mij. Veel later heb ik ook nog een Afghaanse vriend ontmoet op zo’n disco avond. Nog voordat ik de kans kreeg om hem zelf te vertellen over mijn hiv-status, werd dat hem medegedeeld bij de eerst mogelijke gelegenheid terwijl ik aan het werk was achter de bar. Het geroddel heeft voor veel problemen in onze relatie gezorgd. Dit was met name ook omdat hij van Afghaanse afkomst was en de Arabische groep daardoor meer vat op hem had en druk kon uitoefenen.
Ik ben jarenlang vaste klant geweest bij Casa Maria aan de Warmoestraat in Amsterdam. Ook hier werd veel over mij gesproken omdat twee van mijn ex-partners, ook vaste klanten bij Casa Maria, waren overleden. Veel van mijn relaties zijn hierdoor ontwricht en op een gegeven moment werd het steeds moeilijker om contact te maken en een relatie op te kunnen bouwen. Op een gegeven moment werd de Reality bar geopend aan de Martelaarsgracht. Ik kwam daar graag en had het gevoel dat ik met mijn aanwezigheid en consumptie de opbouw van een Surinaams LHBT initiatief ondersteunde. Een goede vriend van mij had toen net gehoord dat hij seropositief was en kon er niet mee omgaan. Hij kwam op straat te staan en kon zelf niet bij zijn familie terecht omdat die streng gelovig waren en zijn leefstijl veroordeelden. In feite kon hij alleen terecht bij de Reality bar om enige aansluiting te vinden. Hij zat daar hele dagen en at er zelfs zijn maaltijden. Er werd door de eigenaar over hem geroddeld terwijl hij in de zaak was. Deze persoon is uiteindelijk weggekwijnd in het Flevohuis en daar veel te vroeg voor zijn tijd overleden. Toen de Reality bar verhuisde naar de Reguliersdwarsstraat kwam ik daar ook omdat het zo’n beetje de enige Surinaamse-Antilliaanse gelegenheid voor LHBT was. Ik leerde daar een Tsjechische jongen kennen waarmee ik erg leuk contact had en het gevoel dat er iets moois uit voort kon komen. Toen ik een keer even naar de toilet was heeft de eigenaar aan de jongen verteld dat ik Aids had. De jongen kon hier niet mee omgaan en verbrak het contact. Pas vele maanden later vertelde hij mij waarom. Aan de ene kant denk ik van ik hoef jou niet in mijn leven, maar het geroddel had mij bespaard mogen blijven. Ik vond het met name ook kwalijk dat een eigenaar / barman van de enige aangelegenheid voor Surinaamse-Antilliaanse LHBT zijn positie misbruikte om personen die leven met Hiv/Aids het leven zuur te maken in plaats van bijvoorbeeld een veilige plek te wezen. Zo ongeveer in dezelfde periode had er een hele jonge homo (14) zich bij Strange Fruit aangemeld waarmee ik nauw contact had in verband met zijn begeleiding. Van de een op de andere dag kwam de jongen niet meer opdagen en kwam zijn leven weer overhoop te liggen. Toen hij na enkele maanden weer contact met Strange Fruit opnam, kreeg ik te horen dat de eigenaar/barman van de Reality bar met hem naar bed was geweest, maar dat hij daarvoor eerst ondervraagd is in de zin van “Heb je seks gehad met Jerry – Jerry heeft Aids en is op sterven na dood – als je seks hebt gehad met Jerry heb jij ook Aids”. Is een condoom gebruiken niet veel efficiënter denk ik dan? Tot op dat punt had deze barman zich nou al een paar keer met mijn leven bemoeit en mijn relaties verziekt, maar nooit op de man af aan mij gevraagd als ik nou wel of niet seropositief was. Ik heb hem hiermee geconfronteerd wat uitgelopen is op een flinke ruzie en ik mag ondertussen volgens mij al langer als 13 of 14 jaar de Reality bar niet in in een poging mij nog meer te isoleren van mijn doelgroep.
Dit zijn maar enkele voorbeelden uit mijn eigen leven die ik noem. Ook in deze tijd is er nog steeds sprake van uitsluiting, isolement, discriminatie en geroddel binnen de LHBT gemeenschap. Het is soms moeilijk om er een vinger op na te leggen en je kunt het heel makkelijk ontkennen, maar het maakt ons als LHBT gemeenschap sterker als we ook onze mindere kanten en fouten erkennen en hand in eigen boezem durven te steken.
Er zijn gelukkig ook heel veel positieve ontwikkelingen en vooruitgang te melden en dat weet ik heel goed. Maar ik wilde eens duidelijk maken dat er binnen LHBT gemeenschap ook gediscrimineerd wordt ten opzichte van LHBT die leven met Hiv/Aids en wij met zijn allen onze kop daarvoor niet in het zand mogen steken. Pas als we erkennen dat het fout zit kunnen we er als gemeenschap concreets iets aan doen.
Reactie toevoegen
| Add a comment |
